@zhuanchannelدوازده یا سیزده ساله بودم. قد کشیده بودم درحالیکه صورتم هنوز در هوای کودکیها مانده بود. خجالتی و بی اعتماد به نفس بودم.
در راه مدرسه، هر روز، یک پسر جوان خیلی قدبلندی، حدود بیست ساله، مزاحمم میشد. از پیاده رو با سرعت میآمد مقابلم که داشتم تند تند با سر پایین و کوله به پشت رد میشدم، زیر پلکم بشکن میزد و با خنده داد میکشید: کجااااااا؟!!
دوستانش قهقهه میزدند.
مرا میدید، از آن بالا دستانش را می آورد جلوی صورتم می کوبید به هم.
من ساکت می ماندم و پا تند میکردم. او پشت سرم داد میزد و با خنده حرفهایی میگفت که الان واقعا یادم نیست ولی همین خاطره محو هم به من تپش قلب میدهد.
یک بار چون میترسیدم وقتی گروهش در بلوار خلوت منتهی به خانه مان ایستاده اند؛ از آنجا رد بشوم، خیلی دیر رسیدم.
بعد چند روز در خانه این ها را تعریف کردم. مادرم خیلی عصبانی شده بود ولی پدرم بسیار آرام و خونسرد گفت از فردا من تو را میبرم مدرسه.
چند روز متوالی، مرا با اتوموبیل میبرد و می آورد تا که گروهشان را در خیابان دیدم و ناخودآگاه داد زدم که آن پسر پیراهن آبی...
نفهمیدم چی شد، آنجور که ماشین را کشید کنار جدول و به من گفت سر جایم بمانم.
از عرض خیابان چنان پرید انگار پرواز میکرد. بعد که تاری چشمم از فرط شوک آن چند ثانیه درست شد، دیدم توی پیاده رو نشسته روی سینه پسر، و دستانش میرود بالا و پایین و مردم دورشان جمع شده اند...
غروب، من و مادرم را از خانه مادربزرگم آورد خانه که همسایه از دور ما را دید و خودش را رساند دم در و گفت آقای مهندس ....
آخ آخ آقاااای مهندس !!!! شما که منزل نبودید یک پسری با پدرش آمده بود اینجا و پدرش خیلی عصبانی بود، چه خوب واقعا که منزل نبودید!!!
پدرم انگار دارد راجع به دمای هوا حرف میزند، خیلی عادی گفت واقعا خوب شد منزل نبودم وگرنه پدرش را هم میزدم با چنین گندی که تربیت کرده...
من دیگر آن پسر را هرگز ندیدم. از راه مدرسه هم وقت رد شدن از بلوار، دیگر پا تند نکردم.
سالها بعد که برای تعطیلات میانترم برگشته بودم خانه، پدرم گفت چند وقت پیش مرد موقر جوانی او را در خیابان دیده و آمده جلو سلام کرده و از او پرسیده یادش هست که روزی چه کتکی بهش زده؟
پدرم خندیده و گفته ببخشید. او هم خندیده و گفته از آن کتک خیلی چیزها برایش تغییر کرده.
امروز که تماس گرفتم و دیدم چقدر کوچک و لاغر است و برای موفقیتش در تعویض باتری سمعک، آنقدر مفتخر و خوشحال است، یاد آن روزها افتادم. این تصویر کجا و آن غول بیابان کجا...
از دردهای بزرگسالی فقط ماندن و شاهد بودن از دست دادن ها نیست.
شهود از دست دادن جوانی ها و سلامت ها و تازگی ها و قدرتمندی ها، فقط نیست که امتداد اینهاست. این که دیگر نمیتوانی به هیچکدامشان تکیه کنی. دیگر خودتی اگر مواظب خودتی.
خودتی اگر هوای خودت را داری. خودتی که باید برای خودت، والد باشی. چون آنها یا اصلا نیستند یا دیگر نمی توانند بخاطر تو بروند آن بیرون و دنیا را بکشند پای جوی آب و سیلی بزنند توی صورتش.
تا دوباره سیل مرا نبرده این نوشته را تمام کنم.
@November25th